In Nederland is er commotie ontstaan naar aanleiding van een incident op een school waarbij een adjunct-directeur een aantal uren in de cel werd opgesloten na een klacht van ouders omdat hij hun kind zou mishandeld hebben. Minister van onderwijs Marjan van Bijsterveldt liet er geen gras over groeien en koos tijdens een debat in de Tweede Kamer resoluut voor de leraar. Volgens haar moet de leraar de ruimte krijgen om zijn gezag binnen de muren van de klas waar te maken. “De docent moet de baas zijn”, stelt ze.

In Vlaanderen kunnen we tot hiertoe enkel dromen van een dergelijke resolute uitspraak. Onze minister van onderwijs Smet en met hem een resem pedagogen, sociologen en nog andere –ogen pleiten steeds dat onderwijs in de eerste plaats oog moet hebben voor het welbevinden van de kinderen. Dat zou vooral via comprehensief onderwijs optimaal kunnen bereikt worden. De leraar moet geen kennis bijbrengen, die kennis zit al in de kinderen. Hij/zij moet er enkel uithalen wat er in zit.

Voor het Vlaams Belang heeft onderwijs vooral de taak kinderen iets bij te brengen. Onderwijs moet er voor zorgen dat via een algemene vorming onze kinderen kritisch denkende volwassenen worden en dat zij voldoende kennis vergaren om–al dan niet na hogere studies- de arbeidsmarkt te betreden.

Tijdens de hoorzitting van 9 november betreffende de hervorming van het secundair onderwijs werd door prof Aelterman trouwens aangetoond dat onderzoek heeft uitgewezen dat het welbevinden van de kinderen stijgt als zij een leraar hebben die hen iets bijbrengt. Kinderen verwachten dit ook van het onderwijs en een leraar die aantoont zijn vak te kennen en dit kan overbrengen heeft automatisch gezag in de klas. De resultaten van de kinderen stegen dus voor een vak dat gegeven werd door een leraar met gezag.

Laat ons dus ophouden om hervormingen door te voeren zonder blijvend het doel van het onderwijs en dus de toekomst van onze kinderen voor ogen te houden.